|
شب آغاز هجرت تو
شب در خود شکستنم بود
شب بی رحم رفتن تو
شب از پا نشستنم بود
شب بی تو
شب بی من
شب دل مرده های تنها بود
شب رفتن
شب مرد ن
شب دل کندن من از ما بود
واسه جشن دلتنگی ما
گل گریه سبد سبد بود
با طلوع عشق من و تو
هم زمین هم ستاره بد بود
از هجرت تو شکنجه دیدم
کوچ تو اوج ریاضتم بود
چه مومنانه از خود گذشتم
کوچ من از من نهایتم بود
به دادم برس
به دادم برس
تو ای ناجی تبار من
به دادم برس
به دادم برس
تو ای قلب سوگوار من
سهم من جز شکستن من
تو هجوم شب زمین نیست
با پر و بال خاکی من
شوق پرواز آخرین نیست
بی تو باید دوباره بر گشت
به شب بی پناهی
سنگر وحشت من از من
مر حم زخم پیر من کو؟
واسه پیدا شدن تو آینه
جاده سبز گم شدن کو؟
بی تو باید دوباره گم شد
تو غبار تباهی
با من نیاز خاک زمین بود
تو پل به فتح ستاره بستی
اگر شکستم از تو شکستم
اگر شکستی از خود شکستی
به دادم برس
به دادم برس
تو ای ناجی تبار من
به دادم برس
به دادم برس
تو ای قلب سوگوار من
شب بی تو
شب بی من
شب دل مرده های تنها بود
شب رفتن
شب مردن
شب دل کندن من از ما بود
خيلي دلم تنگه ولي نبودنت حقيقته
آخه آرزوي دل داشتن يک دقيقته
از ماه مي پرسم عاشقي يه قفسه يا نفسه
انگار که اين چشماي خيس هر چي ديده ديگه بسه
وقتي که گريه مي کنم سرم رو شونه ي شبه
ستاره ها رو ميشمرم نگام توخونه ي شبه
مي خوام که باد از تو بگه که از همه دنيا سري
بياي و مثل آرزو بموني از پيشم نري
تو رو بهونه مي کنم ترانه هام جون بگيره
رگاي خشک زندگيم با عشق تو خون بگيره
خيلي دلم تنگه ولي نبودنت حقيقته
آخه آرزوي دل داشتن يک دقيقته
دلم گرفته است
دلم گرفته است
به ايوان مي روم و انگشتانم را
بر پوست كشيده شب مي كشم
چراغهاي رابطه تاريكند
چراغهاي رابطه تاريكند
كسي مرا به آفتاب
معرفي نخواهد كرد
كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد
پرواز را به خاطر بسپار
پرنده مردني است
****
مث اون موج صبوري كه وفاداره به دريا
تو مهي مثل حقيقت مهربوني مث رويا
چه قدر تازه و پاكي مث ياساي تو باغچه
مث اون ديوان حافظ كه نشسته لب طاقچه
تو مث اون گل سرخي كه گذاشتم لاي دفتر
مث اون حرفي كه ناگفته مي مونه دم آخر
تو مث بارون عشقي روي تنهايي شاعر
تو همون آبي كه رسمه بريزن پشت مسافر
مث برق دو تا چشمي توي يك قاب شكسته
مث پرواز واسه قلبي كه يكي بالاشو بسته
مث اون مهمون خوبي كه ميآد آخر هفته
مث اون حرفي كه از ياد دل و پنجره رفته
مث پاييزي وليكن پري از گل هاي پونه
مث اون قولي كه دادي گفتي يادش نمي مونه
تو مث چشمه آبي واسه تشنه تو بيابون
تو مث يه آشنا تو غربت واسه يه عاشق مجنون
تو مث يه سرپناهي واسه عابر غريبه
مث چشماي قشنگي كه تو حسرت يه سيبه
چشمه ي چشماي نازت مث اشك من زلاله
مث زندگي رو ابرا بودنت با من محاله
یك روزي بيا تو خوابم بشو شكل يك ستاره
توي خواب دختري كه هيچ كس و جز تو نداره
تو يه عمر مي درخشي تو يه قاب عكس خالي
اما من چشمام رو دوختم به گلاي سرخ قالي
تو مث بادبادك من كه يه روز رفت پيش ابرا
بي خبر رفتي و خواستي بمونم تنهاي تنها
تو مث دفتر مشقم پر خطاي عجيبي
مث شاگرداي اول كمي مغرور و نجيبي
دل تو يه آسمونه دل تنگ من زميني
مي دونم عوض نمي شي تو خودت گفتي هميني
تو مث اون كسي هستي كه ميره واسه هميشه
التماسش مي كني كه بمون اون ميگشه نميشه
مث يه تولدي تو مث تقدير مث قسمت
مث الماسي كه هيچ كس واسه اون نذاشته قيمت
مث نذر بچه هايي مث التماس گلدون
مث ابتداي راهي مث آينه مث شمعدون
مث قصه هاي زيبا پري از خواباي رنگي
حيفه كه پيشم نمونن چشاي به اين قشنگي
پر نازي مث ليلي پر شعري مث نيما
ديدن تو رنگ مهره رفتن تو رنگ يلدا
بيا مثل اون كسي شو كه يه شب قصد سفر كرد
ديد يارش داره ميميره موند ش و صرف نظر كرد
هنگامي که محبت به شما اشاره مي کند،
به دنبالش برويد،
اگر چه داراي راههاي دشوار و پر فراز و نشيب بوده باشد
در دل دردي است از تو پنهان که مپرس
تنگ آمده چندان دلم از جان که مپرس
با جنين حال و در اين تنگ دلي
جا کرده محبت تو چندان که مپرس
بي عشق و محبت نتوان زيست وليکن
يک دل دو محبت نپذيرد
قلبي که به يک لحظه دو صد عشق پذيرد
بگذار که اين قلب غريبانه بميرد
 
کاش ميـشد روي اين دشت سـپـيـد
از دهــان عـــشــق تـو فــريـاد زد
کاش ميشد با زلال صـد سـرشـک
نـقـشـي از دسـت تو را بر يـاد زد
کاش مـيـشـد بر لبانـت چون غزل
آمد و جـاري شد و احــســاس کرد
در گــلســتان وجــودت پرســه زد
جان و دل را پر ز عطر ياس کرد
کاش ميشد دور ازاين افسوس و آه
دور از اين دوري و اين بـيداد راه
تا که خواندم اين غــزل بر آسمـان
دســـت تو مـيـــداد بر دسـتـم پـنـاه
کـــاش مـيـشـد خـنـده بودم بر لبت
يـا کـه سـر بـودم بـه روي دامـنـت
کاش مـيـشـد پر زنم سـوي بهـشـت
تـا بـبـويـم يـک نفـس عـطـر تـنت
کاش ميشد از نگاهـت جان گرفـت
تـا بـراي درد دل ، درمــان گـرفت
کـاش ميشد در دل ســر در گــمــي
از زلال چــشــم تو فــرمـان گرفت
کـاش مـيـشـد روي دوشـت سر نهم
بر قـدمـهـايـت دو چــشــم تـر نـهـم
بر دل کـوچک ولي لـبريز عــشـق
درد هــجــر يـار را کــمـتـر نــهــم
کــاش بـاشـــم لايـق ايــن داشــتــن
مـهــر را در جــان و تن ، انبـاشتن
نـرگــس زرد و زلال عــــشـــق را
تـويـه گــلـدان وجـــودم ، کـاشــتــن
باید که جمله جان شوی
تا لایق جانان شوی
گر سوی مستان میروی
مستانه شو، مستانه شو
بنام ایزد زیبا
دو تا ماهــیه اسیر و بــی زبـون هر دوشون پاک و قشنگ و مهربون
رنگــشون به رنگ گلــهای بهــار با تــنــی اســیر و قـلبی بی قرار
تویه تنگی کوچیک از جنس بلور یکی شون بی طاقت و یکی صبور
خسته از اسارت و زندون تـنگ رویاشون دریایی پاک و آبی رنگ
عـاشـــق هــم دیگه و فـــد ای هــم دلــشون پــر می کـشـیـد برای هم
روز گار گذشت و روزی از روزا ماهــیــه کــم طاقــتــه تـنگ طلا
ســـر اومد صـبرش و از دنـیا برید رفـت و رنگ دریا رو هرگز نـدید
تنها شـد ماهــیــه عـاشق و اونم نـتـونـسـت بـمـونه تـو دسـتای غم
گریه کرد و گفت آخه خدا جونم چه جوری اسـیـر و تـنـها بـمـونـم
رفت و تـنـهایی تویه دنیا نموند قصه ً عـاشـقـی رو دو بـاره خوند
دنیا بار دیگه عاشــقی رو دید قصه ً عشقـو از اون ماهی شـنـیـد
تـو همون شوق و اميدي ، تويه لحضه هاي بودن
تو همون باده ً عـشـقي ، واسه پاک و ساده موندن
تـو تـرانـه ً وفــا يــي ، تـويـــه دريــاي مــحـبــت
واسه مهـربوني کـردن ، داري يک دنيا سخـاوت
تو همون ياس سپيدي ، تويه کوچه هاي حصرت
تـو لـطـافـت حـضـوري ، تويه سنگـيـنـيه غربت
تـو زلال چـشـمـه سـاري ، تـو کـويـره دلــه دنـيـا
تـو هـمـون خـلـوت عـاشق ، تو به شـيريني رويا
تـو ســراســر از قــداسـت ، تـو کـــلام آسـمـونـي
تـو هـمـون واژه ً نـابـي ، کـه يـه دنـيا مهـربـونـي
تو همون رنگه يه رنگي ، تويه صد رنگ زمونه
رنگـه بي رنگـيـه اشـکي ، که ز ديـده هـام روونه
تـو هـمـون راز تـپـيـدن ، شـوقـه رفـتـن و رسيدن
تـو سـبـک مــثـلـه پرنـده ، ولـي کـار مـن دويــدن
تـو دلـت مـثـه يـه دريـا ، امــا مـن خـسـتـه و تـنها
تـو طـلوع سرخه شوقـي ، ولي من غـروبه غـمـها
تـويي هـمـراز شقـايـق ، هـم تـبـار مـرغـه عـاشق
مـن اسـيـره دسـتــه دنـيـا ، تـويـه زنـدونـه دقـايـق
تـو عــصــاره ً حــيـاتـي ، تـويـي لايـــق پـريــدن
مـنـم اون شـکـستـه بالي ، تويه حـصـرت رسـيدن
تـويي خورشـيد صـداقـت ، روشن و بي انـتـهـايي
مـنم اون شـعـلـه شـمـعي ، پـيـش نـوره کـبـريايـي
تـويي تـک سـوار گـيـتـي ، تويه راهـه بي نهايت
منم اون گم شده راهـه ، بي نـشـونه اين حـکـايـت
تـو هـمـون پـيـک بهـاري ، واسـه پائـيـز نـگـاهـم
تـو هـمون کـوهه بلـندي ، که شـدي پشت و پناهـم
تـو خـوده مـعـنـيـه عـشـقـي ، قـاصـد پاکـه خـدايي
از تـمـام تــيـرگـي هــا ، بـه خــدا کــه تـو جـدايـي
دوباره گوشه ای ، تنهــــا نشسته دلــش از بی کســـی ، بازم شکسته
چشــــای خیس و بـارونیشو بسته شده ، از حصرت وافسوس ، خسته
نداره هم دل و یـاری ، تو دنیــــا شــده ، بی هم دم و تنهـــــای تنها
همیشه ، دیده هاش در انتظـــــاره تو دسته سرده غم ، فکره بهـــــاره
دلش ، در انتظـــاره هم زبــــونه به دنبـــاله ، یه یـــــــاره مهــربونه
همون یاری که سینش ، آسمــونه تو سختی و تو غم ، همراش میمونه
سرش رو وقتی روشونش میزاره تمــــومه دنیا رو ، همراش میـــاره
همون که با دلش،صاف ویه رنگه تو قلبش ، آرزوهــــــــای قشنگه
همون که ، تویه سینش، قلبه پاکه بدون اون ، تو دســـته غم ، هلاکه
همـون که میزنه ، هر لحظه فریاد که دستم ، دستای گرمت رومیخواد
دلم تنگه ، دلم تنگه ، دلم تنگ همیشه کرده دنیا با دلم ، جنگ
دلم سنگه ، دلم سنگه ، دلم سنگ ز بس که دیده ادمهای صد رنگ
دلم خونه ، دلم خونه ، دلم خون رسیده دیگه اخر بر لبم ، جون
دلم زاره ، دلم زاره ، دلم زار ز نامردی این دنیای بد کار
دلم ریشه ، دلم ریشه ، دلم ریش زبونه میکشه ، از جونم آتیش
دلم چاکه ، دلم چاکه ، دلم چاک زده سیلی به زانوهای من ، خاک
دلم سرده ، دلم سرده ، دلم سرد دوباره دل شده ، انبوهی از درد
تو چشمام ، بازغبارغم ، نشسته ز بس ، بیداد دیده ، گشته خسته
دلم ، بازم شده ، زخمی و پاره نمیتونه دیگه ، طاقت بیاره
چرا آخر ، ندارم حق رفتن شدم سیر از جهان و از نشستن
شده اسبابه بازی ، قلبه زارم نمی تونم بگم ، امیدوارم
دلم اخر ، ز نامردی شکسته چرا دنیا به روم درها رو بسته
بازم فریاد زد قلبم ، که دنیا چرا اینقدر کردی ظلم ، برما
نمیخوام این دلو، دیگه خدا جون دلی نازک ، پراز درد و پراز خون
بیا، برکن دلو، از سینه یک جا بده سنگی به جای دل ، خدایا
خواستم ازت خدایا ،یه روزکه عاشقم کن شعله ً داغه عشق و ، سهمه دقایقم کن
یادته گفتم به من ، کمک بکن، ای خدا تا از دورنگیه دل ، همیشه باشم ، جدا
یادت میاد که گفتم ، دله منو شیدا کن جفته دله تنهامو ، خدا جونم ، پیدا کن
خواستم ازت عاشقه ، یک دله تنها بشم عاشقه تنها دله ، یه رنگه دنیا بشم
اونی که آرزومه ، اون که پیشم میمونه اونی که همراهمه ، تو سختیه زمونه
اون که دلش با منه ، تو گریه و تو خنده چشماشوتنها تویه ،چشمای من می بنده
وقتی دلش میگیره ، میذاره سر رو شونم تا بکنم نثارش ، تمامه قلب و جونم
اما دیگه خدایا ، عاشقی رو نمی خوام دنباله خواستن یک، هم دم ازت، نمیام
خسته ام از حرفای ، قشنگ و عاشقونه محاله عاشق بشم ، دیگه تو این زمونه
خسته ام از بازیه ، دنیا با این دله خون تودله شب کشیدن ،نعره سوی ،آسمون
خسته ام از شکستن ، تو پنجه های رویا دلو دیگه نمیدم ، دسته کسی ، تو دنیا
تویه قلبم پر از افسوس و آهه واسه اینه که رنگ غم ، سیاهه
چرا آتیش این دل ، کم نمیشه چرا کارم شده ماتم ، همیشه
چرا دلها شده ، پاییزی و سرد چر ا بیرون نمیره از دلم درد
چرا بازی شده ، دنیا برامون چرا گشته دورنگی ها فراوون
چرا دنیا دلش ، از جنس سنگه چرا با این تنه خستم ، میجنگه
چرا زخمی شده ، قلبم دوباره چرا کرده ، دلم رو پاره پاره
داره دل میکنه، جسمم رو نابود زده رو آرزوهام ، مهر مردود
میخواد تن رو تویه آتیش ببینه میخواد تا پای خاکستر ، بشینه
میگه رقتن به سمت دل ، گناهه به سوی دل بری ، عمرت تباهه
همینه جرم تو ، باید بسوزی دم از دم برکشی و لب بدوزی
بگذار سر به سينه من
تا كه بشنو
آهنگِ اشتياقِ دلي دردمند را..
شايد كه بيش از اين نپسندي به كار عش
آزار اين رميده سر در كمند را...
بگذار سر به سينه من تا بگويمت
اندوه چيست...عشق كدام است...غم كجاست..
بگذار تا بگويمت
اين مرغ خسته جان
عمريست در هواي توازآشيان جداست...
بگذار تا ببوسمت اي نوش غمگسار
بگذار تا بنوشمت اي چشمة شراب
بيمار خنده هاي توأم
بيشتر بخند...بيشتر بخند...
خورشيد آرزوي مني
گرمتر بتاب...گرمتر بتاب...... .
يار با ما بي وفايي ميکند ..
بي سبب از ما جدايي ميکند ..
شمع جانم را بکشت آن بي وفا..
جاي ديگر روشنايي ميکند ..
ميکند با خويش خود بيگانگي..
با غريبان آشنايي ميکند..
جو فروشست ،آن نگارسنگدل ..
با من ا و ، گندم نمايي ميکند
|
مریم
دوستت دارم عزیزم
